Πώς θα βρω (αν τον βρω) τον χαμένο σκύλο μου

Ο μεγαλύτερος φόβος όσων έχουν σκύλο είναι μην τυχόν και το ζωάκι τους χαθεί και καταλήξει αδέσποτο. (Εξαιρούνται, φυσικά, εκείνοι που θέλουν να ξεφορτωθούν το σκυλί τους και το εγκαταλείπουν, συνήθως κάπου μακριά απ” το σπίτι τους…). Οσοι πράγματι αγαπούν τα ζωάκια τους, θα προτιμούσαν, που λέει ο λόγος, να τα “βρισκαν έστω και νεκρά, παρά να τα σκέφτονται να τριγυρνούν στους δρόμους χαμένα, νηστικά, δυστυχισμένα, μέσα στην αγωνία. Ξέρω πολλούς που σκέφτονται έτσι -και τους καταλαβαίνω.








Θα πει κάποιος ότι «τα σκυλιά ξέρουν να βρίσκουν τον δρόμο για το σπίτι» και θα επικαλεστεί τόσες και τόσες περιπτώσεις σκύλων που γύρισαν στην αγκαλιά των δικών τους μετά από μέρες ή και μήνες περιπετειώδους περιπλάνησης.

Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι διαφορετική: Ενας σκύλος, χαμένος ή εγκαταλειμμένος χιλιόμετρα μακριά απ” το σπίτι του, έχει απειροελάχιστες πιθανότητες να βρει τον δρόμο της επιστροφής.

Ειδικά στις πόλεις κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο. Βλέπετε, ο σκύλος προσανατολίζεται βάσει των μυρουδιών που του είναι γνωστές.

Οσο δεν τις μυρίζει, τρέχει πάνω-κάτω μέχρι που απελπίζεται και ψάχνει πια κάτι να φάει και κάπου να κοιμηθεί.

Οταν όμως τις μυρίζει ενθουσιάζεται και τις ακολουθεί.

(Ενα παράδειγμα: Ο Αρης μας είχε χαθεί στον Λυκαβηττό και, αν και τριγύριζε τρία στενά πιο κάτω απ” το σπίτι μας, δεν μπορούσε να βρει τον δρόμο του.

Μας ειδοποίησε ένας μπακάλης που τον ήξερε και τον βρήκαμε. Αντίθετα, η Λου -η πινέζα- κάθε φορά που την πηγαίναμε στον Μαραθώνα, ενθουσιαζόταν όταν περνούσαμε από ένα ιπποφορβείο, κάπου 4 χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στο σπίτι.

Μυρίζοντας τη- γνωστή σ” αυτήν- μυρουδιά των αλόγων, καταλάβαινε ότι εκεί κοντά είναι το σπίτι μας -και σπίτι της. Κι άρχιζε να γαβγίζει σαν τρελή!).

Τι μπορεί να κάνει ένας κάτοχος σκύλου για να αυξήσει την πιθανότητα να βρει τον σκύλο του που ξεπόρτισε και χάθηκε; Πρώτα πρώτα καλό είναι να γράψει στο κολάρο του σκύλου το όνομα και το τηλέφωνό του.

Ισως κάποιος να βρει το σκυλί, να δει τα στοιχεία του και να ειδοποιήσει τον κάτοχό του. Με τον τρόπο αυτό έχω βοηθήσει τρεις χαμένους σκύλους να ξαναβρούν τους δικούς τους.

Μια άλλη λύση είναι να χαραχτεί ο αριθμός τηλεφώνου στο αυτί του σκύλου -δεν προκαλεί πόνο και βοηθάει στην εύρεση χαμένων σκυλιών.

Η καλύτερη πάντως λύση είναι το τσιπάρισμα, δηλαδή η εμφύτευση -με μια απλή ένεση- ενός μικροσκοπικού τσιπ στο σώμα του σκύλου.

Το τσιπάκι αυτό περιέχει την πλήρη ταυτότητα του σκύλου -και του κατόχου του. Οποιος βρει ένα χαμένο αλλά τσιπαρισμένο σκυλί, μπορεί να απευθυνθεί στο «κέντρο δεδομένων», να πει τον αριθμό του τσιπ και έτσι να βρεθεί ο κάτοχός του.

Αρκεί, βέβαια, να υπάρχει τέτοιο «κέντρο»…








Πηγή: animalplanet.gr

No Comments Yet.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial